31.12.2012

Odelsgut og eg er nøysame folk. Ein vert ikkje rik av å sløse, som guten seier, og med åra har vi vorte flinke til å spare der det sparast kan, og vi nyttar det meste garden og naturen kan gi oss. Sylte og saftfabrikken i kjellaren går på skinner, og det står ikkje på når deg gjeld matauk i huset. I tillegg har vi og blitt flinke i forhold til straumsparing, og det er sjeldan vi brukar pengar på reiser og ferie. Sistnemnte har sjølvsagt også samband med mi eiga rasjonelle frykt for å sitje i ein metallboks 50 000 fot opp i lufta utan høve til å kome seg ut, men slik er det altså. Eg klarer meg godt med ein tur til Gol, Loen eller Bya, og pengar plar eg ikkje bruke mykje av, med unntak av når eg tek turen innom Kjøpet sjølvsagt.

 Trass i denne motviljen i høve til pengebruk, måtte eg innrømme at eg kunne ønskje å bruke litt på fyrverkeri på nyttårsaftan. Kvifor kan vi ikkje kjøpe litt fyrverkeri for ein helsikes gongs skuld, ropa eg til Odelsgut ein fredfull morgon i romjula. Sjå her! sa eg, og peikte på reklamen frå Fargerike. Tenk kor fint det kan bli!

Fyrverkeri! Eg trur du har gått heilt steikje frå vetet, di bostebrosme! sa Odelen over brilleglasa medan han han tørka ein eggeflekk frå skjortesnippen. Snakk om å hive pengar ut vindauget! Trur du ein vert rike ta slikt? Men eg skal no innrømme at det hadde vore moro med litt eksplodeiring i tunet. Men å kjøpe? Nei, vi kan vel mekke saman noko. Det kan no ikkje vere so forbanna vanskeleg! Eg kjende angsten hogg i meg. Nei, å nei! Kva var det eg no hadde sett i gong! Det gjekk fleire dagar utan at eg såg snurten av guten. Berre han ikkje brukar nauddynamitten vi kjøpte på forsvaret.no for eit par år sidan! Eg grøssa ved tanken, denne nyttårsaftan kunne bli forbanna eksplosiv, tenkte eg. 

Kva i svarte svingande er det du driv med, di rokke? ropte eg ut verandadøra. Eg hadde så vidt lagt merke til odelsskuggen i det han dreiv forbi garasjedøra som ein indianar på krigsstien. Det er hemmeleg, ropte guten ivrig attende. Eg kjende eg vart forbanna. Kva i svarten meiner han med det? Var det ikkje eg som ga han ideen kanskje? Skal han liksom verte helten i bygda, ha det beste fyrverkeriet når det heile var min ide? Nei, pinadet! Han skulle få sjå! Eg hoppa lydstillt ned i kamodressen, treiv HV-hjelmen og gjekk ned i kjellaren. Eg hadde no spart på litt forskjellig eg og. Under nokre fjøler i golvet fann eg pakken eg fekk frå e-bay i fjor: Make your own fireworks, stod det med store raude bokstavar på øskja. Det stod ein heilt masse styr på fleire andre språk som eg ikkje forstod, men kor vanskeleg kunne det eigentleg vere? tenkte eg og nynna optimistisk. Det var vel ikkje noko poeng i å lage noko småtteri, tenkte eg og tok heile posen med krut og peiste på. Det dirra litt ekstra i ræva med tanken på kor steikje overraska Odelen ville bli når eg tende den gigantiske lunta. Eg gledde meg som ein liten unge. Steik for ei nyårsnatt! 

31.12 starta med nydeleg solskin  (for gardane som låg på solsida) og temperaturen var slett ikkje verst for årstida. Ute i havgapet kunne ein likevel skimte store svarte skyar. Nedanfor huset hadde det i løpet av natta blitt sett opp eit gigantisk bord med ein enorm presenning over. Guten stod og heldt vakt, så det var steikje umogleg å ta ein smugkik. Pøh! Det er ikkje storleiken som tel. Eg skal vise dinna brugda at damer kan eksplodeire dei med! Eg har no litt på lager sjølv! ropa eg. Guten såg på meg og gliste:  Har du laga sånne kjerringhyl? Det skulle vel ikkje vere altfor vanskeleg for deg! Tørk av deg fliret! ropte eg. Berre vent til du har sett "the amazing farmers wife fireworks in multiple colours"! Eg får seie som nissen, skratta odelen, HO- HO -HO.

Ut  på kvelden måtte han likevel ta seg ei lita pause frå vakthaldet, då naturleige behov meldte si, og då var eg rask å svippe nedom huset for å ta ein kik på det han hadde mekka ihop. Kva i svarten er dette? tenkte eg. Det var eit langt bord fullt av firkanta boksar, og i midten stod der ein stol. "The big boss" stod det med store bokstavar. Kva i helsike trur han at han er? tenkte eg og sette meg godt til rette i stolen. Det er no vel for fan to sjefar i dette huset! Vil du dra deg vekk derifrå di galne bostebrosme! ropte Odelen frå verandaen. Eg skulle akkurat til å smelle i han om han trudde han var kongen sidan han trudde han kunne kommandere meg på denne måten. Men akkurat i det eg skulle til å reise meg opp, oppdaga eg litt for seint den forbøvleg store raude knappen eg kom til å trykkje på. Å, fan! flaug det gjennom hovudet mitt, i det det byrja å smelle rundt meg. Eit drønn frå det hinsidige smellde meg i øyra akkurat idet stolen letta frå bakkjen. Der for eg opp mot himmelen i ein kaskade av lilla brokade rundt meg. Odelsgut! ropa eg. Kva i svaaaaaaaarten! Trykk på den blå knappen! Det var så vidt eg kunne høyre guten høgt der oppe. Bakken var dekt av eit tjukt lag av krutrøyk og rakettane fauk framleis rundt hovudet mitt. Med famlande hender og hjartet nærmast ut or kjeften, fann eg endeleg den blå knappen. Ut av stolputa slo det seg ut ein helsikes stor fallskjerm. Takk og lov! Sakte, men sikkert dala eg ned og landa mjukt på rundballane nedom fjøsen. Med den flotte lilla silkekjolen systå hadde hjelpt meg og finne i bya før jul, tok det lang tid før Odelen klarte å pakke meg ut. Full av krut og osande av røyk, var eg mest ikkje til å kjenne att, meinte svigerfar, som hadde teke seg ein tur ut for å sjå etter dyra. Du såg meir ut som ein lilla luftballong, flira han, Zeppelin 2. Eg kjende eg vart forbanna. Men som Odelsgut sa,  ein skal ikkje gå inn i eit nytt år med sinne, det tyder ulukke. Eg klarte dermed å få fram eit røyklagt smil, men svigerfar skulle ta seg fan på at han skulle få stifte nærmare kjennskap med "the amazing farmers wife fireworks in multiple colours, før kvelden var omme.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

Gardakjerring

Gardakjerring

39, Vanylven

Er ikkje fotballfrue, men eg trur han har spelt ein gong i tida. Eg veit han var rasande dyktig på ski, for han har mange medaljar. Elles er han ein talentfull odelsgut med sans for gardsdrift, og det er ikkje til å kome i frå at han har vore heldig med val av kjærast.

Kategorier

Arkiv

hits